Η συνεχιζόμενη ανθρωπιστική κρίση στη Λωρίδα της Γάζας έχει πλέον πάρει δραματικές διαστάσεις, καθώς οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν όχι μόνο τη σοβαρή έλλειψη τροφίμων, αλλά και μια εξίσου επικίνδυνη κρίση πρόσβασης σε καθαρό νερό.
Καθημερινά, χιλιάδες άνθρωποι διανύουν μεγάλες αποστάσεις πεζή στον κατεστραμμένο θύλακα, προσπαθώντας να βρουν το απαραίτητο νερό για να πιούν και να πλυθούν, μια διαδικασία που παραμένει εξαιρετικά επίπονη και αναποτελεσματική, καθώς η ποσότητα που συγκεντρώνεται δεν καλύπτει τις βασικές ανάγκες υγιεινής και υγείας.
Παρότι ο διεθνής διάλογος επικεντρώνεται κυρίως στην πείνα που επικρατεί, με το IPC να καταγράφει σενάρια εκδήλωσης λιμού ύστερα από 22 μήνες πολέμου, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις προειδοποιούν πως η κρίση στο νερό είναι εξίσου καταστροφική.
Στη Γάζα, μέρος του νερού προέρχεται από μικρές μονάδες αφαλάτωσης που διαχειρίζονται οργανώσεις αρωγής, ωστόσο η πλειονότητα των κατοίκων βασίζεται σε πηγάδια με υφάλμυρο νερό, το οποίο έχει επιβαρυνθεί περαιτέρω από λύματα και χημικά που διαρρέουν από τα ερείπια. Αυτή η κατάσταση ενισχύει την εξάπλωση ασθενειών όπως η διάρροια και η ηπατίτιδα.
Η COGAT, η αρμόδια υπηρεσία του ισραηλινού στρατού, υποστηρίζει ότι διαχειρίζεται δύο αγωγούς οι οποίοι καθημερινά παρέχουν εκατομμύρια λίτρα νερού στη Γάζα. Ωστόσο, Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν πως αυτοί οι αγωγοί είναι εκτός λειτουργίας το τελευταίο διάστημα.
Με την έναρξη του πολέμου, το Ισραήλ διέκοψε πλήρως την παροχή νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, και αν και αργότερα αποκαταστάθηκε μερικώς μέσω ενός γραμμάτιου αγωγών, οι υποδομές έχουν καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό.
Οι κατεστραμμένες εγκαταστάσεις ύδρευσης και αποχέτευσης λειτουργούν μόνο όπου υπάρχουν γεννήτριες, για τις οποίες ελάχιστα καύσιμα είναι διαθέσιμα.
Σύμφωνα με την COGAT, ο ισραηλινός στρατός συνεργάζεται με οργανώσεις αρωγής για την παροχή εξοπλισμού συντήρησης, αλλά τα προβλήματα παραμένουν έντονα.
Η καθημερινότητα των πολιτών αποτυπώνεται παραστατικά στην ιστορία του Μόαζ Μουχαϊμάρ, 23 ετών, ο οποίος αναγκάζεται να περπατάχρειάζεται περίπου ένα χιλιόμετρο και να αναμένει στην ουρά για ώρες ώστε να μεταφέρει το νερό σε ένα μικρό μεταλλικό καρότσι στη σκηνή της οικογένειάς του.
Όπως ο ίδιος αναφέρει, «Για πόσο καιρό θα πρέπει να είμαστε έτσι;», ενώ η μητέρα του υπογραμμίζει ότι το νερό που συλλέγεται είναι βασικό για τα 20 μέλη της οικογένειας: «Τα παιδιά συνεχίζουν να πηγαινοέρχονται. Θέλουν να πιουν. Ποιος ξέρει εάν αύριο θα μπορούμε να τα γεμίσουμε και πάλι».
Αυτό το φαινόμενο εκτείνεται σε ολόκληρη τη Γάζα, όπου σχεδόν όλοι οι κάτοικοι διαμένουν σε προσωρινά καταλύματα, χωρίς πρόσβαση σε επαρκή υποδομή υγιεινής και αποχέτευσης και χωρίς αρκετό νερό για βασικές ανάγκες, ενώ οι υδατογενείς ασθένειες εξαπλώνονται γοργά.
Τα Ηνωμένα Έθνη ορίζουν το ελάχιστο επίπεδο έκτακτης ανάγκης στο νερό για κατανάλωση και υγιεινή στα 15 λίτρα ημερησίως ανά άτομο. Ωστόσο, σύμφωνα με την ισραηλινή ΜΚΟ B'Tselem, η μέση ημερήσια κατανάλωση στο Ισραήλ είναι περίπου 247 λίτρα, ενώ στη Γάζα η Oxfam αναφέρει ότι αρκείται πλέον σε μόλις 3-5 λίτρα την ημέρα.
Επιπλέον, σύμφωνα με την Oxfam, υδατογενείς νόσοι θερίζουν τον πληθυσμό, με αύξηση κρουσμάτων έως και 150% το τελευταίο τρίμηνο, παρότι αυτές οι ασθένειες θεωρούνται θεραπεύσιμες και προλήψιμες υπό φυσιολογικές συνθήκες.
Παράλληλα, το Ισραήλ επιρρίπτει ευθύνες στη Χαμάς για τη διαχείριση της κρίσης, υποστηρίζοντας ότι παρέχει επαρκή ανθρωπιστική βοήθεια για τους 2,3 εκατ. κατοίκους της περιοχής.
Η έντονη έλλειψη νερού έχει μετατρέψει τη συλλογή του σε καθημερινό αγώνα για επιβίωση. Όπως αναφέρει ο Ντάνις Μαλίς, ειδικός του Νορβηγικού Συμβουλίου Προσφύγων σε θέματα νερού και υγιεινής, οι κάτοικοι αναγκάζονται να διαχειρίζονται με μεγάλη προσοχή το νερό που διαθέτουν, διαχωρίζοντας τις ποσότητες που προορίζονται για κατανάλωση και αυτές που αφορούν την υγιεινή.
Η αναμονή στην ουρά και η μεταφορά του νερού συχνά διαρκούν αρκετές ώρες, αυξάνοντας τις εντάσεις μεταξύ των ανθρώπων που πασχίζουν για τη σειρά τους, με αποτέλεσμα να σημειώνονται και καυγάδες. Τη συλλογή του νερού συχνά αναλαμβάνουν τα παιδιά των οικογενειών, ενώ οι ενήλικες αναζητούν τροφή και άλλες προμήθειες πρώτης ανάγκης.
Όπως επισημαίνει ο Μούντερ Σάλεμ, επικεφαλής υδάτινων πόρων στην Αρχή Ποιότητας Ύδατος και Περιβάλλοντος της Γάζας, «τα παιδιά έχουν χάσει την παιδική τους ηλικία και μεταφέρουν πλαστικά δοχεία, τρέχουν πίσω από υδροφόρες ή πηγαίνουν σε απομονωμένα σημεία για να τα γεμίσουν για τις οικογένειές τους».
Η δυσκολία εύρεσης νερού είναι τόσο μεγάλη που πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται να καταφεύγουν στη θάλασσα για το πλύσιμο του σώματος, παρά τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η πρακτική.
Εν μέσω όλων αυτών, βρίσκονται σε εξέλιξη σχέδια για τη δημιουργία ενός νέου αγωγού που θα τροφοδοτεί 600.000 κατοίκους της νότιας Γάζας με νερό από εργοστάσιο αφαλάτωσης στην Αίγυπτο, έργο που χρηματοδοτείται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ωστόσο, εκτιμάται πως θα απαιτηθούν αρκετές εβδομάδες έως ότου το σύστημα ξεκινήσει να λειτουργεί.
Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις επισημαίνουν πως η άμεση παροχή ασφαλούς νερού αποτελεί προϋπόθεση για την αποτροπή περαιτέρω απωλειών. Ο Τζέιμς Έλντερ, εκπρόσωπος της UNICEF, ήταν αποκαλυπτικός: «Η λιμοκτονία και η αφυδάτωση δεν αποτελούν πλέον παράπλευρες συνέπειες της σύγκρουσης. Είναι συνέπειες της πρώτης γραμμής».
Όπως υπογραμμίζει ο Μπούσρα Χαλίντι της Oxfam, μόνο μια κατάπαυση του πυρός και η ελεύθερη πρόσβαση ανθρωπιστικών υπηρεσιών μπορούν να επιλύσουν την κρίση: «Διαφορετικά θα δούμε ανθρώπους να πεθαίνουν στη Γάζα από ασθένειες που μπορούν πολύ εύκολα να προληφθούν – κάτι που ήδη συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας».
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
