Οι παιδικές μνήμες του George Eid είναι σημαδεμένες από τη σκόνη του πολέμου, την ίδια που σκέπασε τη Βηρυτό στις 4 Αυγούστου 2020, όταν η τεράστια έκρηξη στο λιμάνι συγκλόνισε τον Λίβανο. Μέσα σε εκείνο το γκρίζο σύννεφο καταστροφής, ο δημοσιογράφος πήρε μια απόφαση ζωής: να αφήσει τη γενέτειρά του και να αναζητήσει ασφάλεια για την οικογένειά του στο Ντουμπάι. Ωστόσο, όπως παραδέχεται, η ηχώ του πολέμου δεν σβήνει εύκολα· ακόμη και σήμερα, καθώς η ένταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται, η αίσθηση της ασφάλειας μοιάζει εύθραυστη.
Για τον George Eid, Λιβανέζο δημοσιογράφο με ελληνικές ρίζες, ο πόλεμος δεν είναι απλώς θέμα ρεπορτάζ, αλλά ζωντανή μνήμη. Γεννημένος στον Λίβανο και μεγαλωμένος μέσα σε καταφύγια και ιστορίες προσφυγιάς, έμαθε από νωρίς ότι η σταθερότητα είναι πολυτέλεια. Σήμερα, ύστερα από δεκαετίες ρεπορτάζ στα πιο δύσκολα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, βιώνει ξανά το παράδοξο να ζει σε έναν τόπο που θεωρείται ασφαλής, ενώ γύρω του η γεωπολιτική αστάθεια αναζωπυρώνεται.
Από τα καταφύγια της παιδικής ηλικίας στη δημοσιογραφία πρώτης γραμμής
Η προσωπική του ιστορία ξεκινά από ένα κερί σε υπόγειο καταφύγιο. «Η διεύθυνση δεν ήταν ποτέ σταθερή στα πρώτα επτά χρόνια της ζωής μου», αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ από το Ντουμπάι. Έξι καταφύγια μέσα σε έξι χρόνια, μια παιδική ηλικία που μετριόταν με βομβαρδισμούς, όχι με εποχές.
Ο εμφύλιος πόλεμος του Λιβάνου σημάδεψε βαθιά την οικογένειά του. Ο πατέρας του έγινε πρόσφυγας μέσα στην ίδια του τη χώρα, ενώ οι παππούδες του κουβαλούσαν τη μνήμη του ξεριζωμού από τη Σμύρνη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στις στιγμές που υπήρχε ρεύμα, η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη γέμιζε το σπίτι, λειτουργώντας ως μικρή γέφυρα προς την Ελλάδα — μια χαμένη αλλά πάντα παρούσα ρίζα.
Η πορεία του George Eid στη δημοσιογραφία ήταν σχεδόν φυσική συνέχεια αυτής της εμπειρίας. Με περισσότερα από 15 χρόνια εμπειρίας σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και έντυπα, έχει εργαστεί σε διεθνή δίκτυα όπως το Sky News Arabia και το MTV Lebanon. Σήμερα είναι επικεφαλής ειδήσεων στο Al Mashhad TV στο Ντουμπάι, καλύπτοντας τις πιο σύνθετες κρίσεις της περιοχής σε πέντε γλώσσες.
Η έκρηξη της Βηρυτού και η απόφαση φυγής
Το 2012 ήταν ανάμεσα στους πρώτους δημοσιογράφους που μπήκαν στο Χαλέπι για να καλύψουν τον πόλεμο στη Συρία. Ωστόσο, η πιο τραυματική στιγμή της καριέρας του ήρθε το 2020, με την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού. Ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στο σημείο, βλέποντας φίλους νεκρούς και συναδέλφους τραυματισμένους. Παρέμεινε ψύχραιμος, διευθύνοντας το newsroom και συντονίζοντας το ρεπορτάζ, μέχρι που ένα τηλεφώνημα από φίλη στην Ελλάδα τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι ίσως είχε γίνει πρόσφυγας. «Τα λόγια της με συγκλόνισαν», θυμάται. Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα άφησε τα συναισθήματα να ξεσπάσουν.
Νέα αρχή στο Ντουμπάι και ο πόλεμος που επιστρέφει
Μετά την καταστροφή και την οικονομική κρίση του Λιβάνου, ο George Eid μετακόμισε στο Ντουμπάι, μια πόλη που λειτουργεί ως ασφαλές καταφύγιο για πολλούς δημοσιογράφους της περιοχής. Εκεί ανέλαβε ηγετικούς ρόλους σε διεθνή μέσα ενημέρωσης, συνεχίζοντας να καλύπτει εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. «Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να προστατεύσω τα παιδιά μου από τους ήχους του πολέμου», λέει. Όμως η ιστορία είχε άλλα σχέδια.
Σήμερα, καθώς νέες συγκρούσεις συγκλονίζουν τη Μέση Ανατολή, ο Eid παρακολουθεί τις εξελίξεις από το newsroom στο Ντουμπάι, ενώ η οικογένειά του παραμένει διασκορπισμένη. Η μητέρα, ο αδελφός και η αδελφή του βρίσκονται στη Βηρυτό «κάτω από βαριές βόμβες». «Το καθήκον μου είναι να προστατεύω την οικογένειά μου κάθε λεπτό της ημέρας», σημειώνει, καθώς οι ώρες στο newsroom είναι ατελείωτες.
Το ελληνικό όνειρο και η δύναμη της ελπίδας
Παρότι ζει στο Ντουμπάι, ο George Eid εξακολουθεί να επενδύει στην Ελλάδα και να κρατά τις οικονομίες του εκεί. Το όνειρό του είναι να επιστρέψει κάποτε στη Σάμο, το νησί των προγόνων του, και να ζήσει ειρηνικά με την οικογένειά του. Με παράπονο αναφέρει ότι ακόμη περιμένει την ελληνική ιθαγένεια: «Διαβάζω συχνά ότι η Ελλάδα χρειάζεται νέους ανθρώπους. Κι όμως, άνθρωποι ελληνικής καταγωγής σαν εμένα περιμένουν χρόνια μέσα στη γραφειοκρατία».
Μέχρι να γίνει πραγματικότητα το όνειρο, συνεχίζει να «ντύνει» τη ζωή του με ελληνικό χρώμα. Στο σαλόνι του δεσπόζει μια καρτ-ποστάλ από το Βαθύ της Σάμου, πλαισιωμένη από οικογενειακά κειμήλια και ένα μπαούλο που κουβαλά τη μνήμη του ξεριζωμού από τη Σμύρνη το 1922. Οι εικόνες από τα ντοκιμαντέρ του «Kalmera Men Beirut/Καλημέρα από τη Βηρυτό» και «Το ζεϊμπέκικο της Βηρυτού» αποτελούν για εκείνον μόνιμο καταφύγιο.
Παρά τις δυσκολίες, ο George Eid μιλά με ήρεμη αποφασιστικότητα. Η ιστορία της οικογένειάς του είναι ιστορία ξεριζωμών — από τη Σμύρνη στη Βηρυτό και από εκεί στη μετανάστευση. Κι όμως, επιμένει πως η ελπίδα επιβιώνει. «Ξεπεράσαμε τα πάντα», λέει. «Σκοντάψαμε, αλλά σηκωθήκαμε». Γιατί όσοι μεγάλωσαν στον πόλεμο γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι η ειρήνη, όσο εύθραυστη κι αν είναι, αξίζει πάντα να την περιμένεις — ακόμη κι αν κοιμάσαι με τις βαλίτσες ανοιχτές.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
