«Όσο βλέπω την κορυφή να πλησιάζει στα μάτια μου, άλλο τόσο ο διασκελισμός γίνεται πιο σίγουρος και αποφασιστικός. Μια στάση μόλις λίγα μέτρα από την κορυφή, ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος· κανείς δεν θέλει να ξεκουραστεί. Όλοι δρασκελίζουν τα τελευταία βήματα. Επιτέλους, είμαστε στην κορυφή, στα 5.644,5 μ.
Ο ήλιος μόλις έχει ανατείλει πάνω από το Έβερεστ, λούζοντας τις κορυφές που ορθώνονταν μπροστά μας κοφτερές, σαν να “λόγχιζαν” τον ουρανό. Νιώθουμε ότι εάν απλώσουμε το χέρι θα τις αγγίξουμε. Μεγαλείο…».
Το φετινό Πάσχα βρήκε τον δημοσιογράφο του ΑΠΕ-ΜΠΕ Σπύρο Κουταβά να σκαρφαλώνει μαζί με άλλα μέλη ορειβατικής αποστολής σε μία από τις πιο ψηλές κορυφές των Ιμαλαΐων, σε υψόμετρο 5.644,5 μέτρων.
«...Ο αρχηγός μάς θύμισε ότι είναι Μεγάλο Σάββατο κι έφερε μικρές λαμπάδες, τις οποίες ανάψαμε για να ανταλλάξουμε ευχές», περιγράφει -μεταξύ άλλων- στο συναρπαστικό οδοιπορικό του, όπως το κατέγραψε στο ημερολόγιό του.
«Δεν μπορούσα να φανταστώ τη συγκίνηση με το πρώτο πρωινό φως να αντικρίζεις για πρώτη φορά τους γίγαντες των Ιμαλαΐων - Έβερεστ, Λότσε, Πουμόρι, Αμα-Νταμπλάμ, με το παγωμένο αεράκι που κατεβαίνει από τον αρχαίο παγετώνα Khumbu να σού μουδιάζει το πρόσωπο...»
Τα Ιμαλάια και η πρόκληση του Έβερεστ
Τα Ιμαλάια, με την υψηλότερη κορυφή του κόσμου, ορατή ακόμη και από τα παράθυρα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, προσελκύουν κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες και αναρριχητές. Σύμφωνα με στοιχεία της κυβέρνησης του Νεπάλ, 45.000 έως 60.000 άτομα πραγματοποιούν ετησίως πεζοπορία προς την κατασκήνωση του Everest Base Camp (EBC), ενώ το Εθνικό Πάρκο Sagarmatha δέχεται περίπου 100.000 επισκέπτες.
Στις περιόδους αιχμής (Μάρτιος–Μάιος και Οκτώβριος–Νοέμβριος), περίπου 400-500 πεζοπόροι ημερησίως προσπαθούν να φτάσουν στην κατασκήνωση σε υψόμετρο 5.364 μ., με ποσοστό επιτυχίας 80%. Την ίδια περίοδο, 650-800 άτομα επιχειρούν την ανάβαση στην κορυφή του Έβερεστ.
«Από σύντομη έρευνα στην ελληνική αγορά (υπάρχουν 3-4 αξιόπιστες εταιρείες που έχουν εξειδίκευση σε πεζοπορίες και αναβάσεις μεγάλων υψομέτρων εντός κι εκτός Ελλάδας), κατέληξα σε ένα πρόγραμμα που προέβλεπε κι ανάβαση στην κορυφή Kala Patthar 5.644,5 μ.», σημειώνει ο Σπύρος Κουταβάς, παρουσιάζοντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ το ταξίδι και την προσπάθεια ανάβασης σε μία από τις κορυφές του πιο ψηλού βουνού του κόσμου.
Από τα ΗΑΕ στο Κατμαντού
«...Μετά από προετοιμασία τριών μηνών (πεζοπορίες, αναρριχήσεις σε υψόμετρα) πετάω για το Διεθνές Αεροδρόμιο Σάρτζα στα Εμιράτα (ΗΑΕ) και στη συνέχεια με άλλο αεροσκάφος για Κατμαντού.
Το αεροσκάφος της Air Arabia με προορισμό τη Σάρτζα ήταν μισοάδειο ένεκα πολέμου και βομβαρδισμών του Ιράν, ακόμη και των αεροδρομίων των Εμιράτων. Το φάντασμα της κατάρριψης του αεροσκάφους των Ολλανδικών γραμμών πάνω από την Ουκρανία δεν μπορώ να πω ότι δεν περνούσε από το μυαλό μου και τις δύο φορές που χρειάστηκε να πετάξουμε πάνω από τον εναέριο χώρο των Εμιράτων.
Όμως ο ενθουσιασμός της ορειβατικής ομάδας, που αποτελείται από 13 άτομα με αρχηγό τον έμπειρο Ανδρέα Ξυλιά, επισκίαζε κάθε αρνητική σκέψη. Μετά από ταξίδι 16 ωρών φτάνουμε στην Κατμαντού, όπου μας υποδέχονται οι τοπικοί συνεργάτες της εταιρείας με επικεφαλής τον Koumar Sherpa, τον άνθρωπο που θα αποδειχθεί ο «φύλακας άγγελος» της αποστολής.
Η ανάβαση μέσα από τα μονοπάτια των Sherpa
Από την Κατμαντού, η ομάδα κατευθύνεται οδικώς προς το αεροδρόμιο Ramechhap, μέσα από δύσβατους δρόμους που είχαν πληγεί από σεισμούς και κατολισθήσεις. Στη συνέχεια, μικρά αεροσκάφη μεταφέρουν τους ορειβάτες στη Λούκλα, σε υψόμετρο 2.846 μ., όπου βρίσκεται το αεροδρόμιο Tenzing-Hillary, ένα από τα πιο επικίνδυνα στον κόσμο.
Η πορεία προς το Εθνικό Πάρκο Sagarmatha ξεκινά με πεζοπορία ανάμεσα σε πεύκα και έλατα, μέχρι το Namche Bazaar, το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής σε υψόμετρο 3.438 μ. Εκεί, η ομάδα παραμένει για εγκλιματισμό πριν συνεχίσει προς το Tengboche και το Dingboche, όπου βιώνουν τη Μεγάλη Εβδομάδα με ιδιαίτερη συγκίνηση, ανάβοντας λαμπάδες στο προαύλιο του πανδοχείου.
Στις επόμενες ημέρες, η αποστολή περνά μέσα από το Lobuche και το Gorak-Shep, φτάνοντας τελικά στην κατασκήνωση του Έβερεστ σε υψόμετρο 5.364 μ. Η εμπειρία είναι συγκλονιστική, με τη θέα του παγετώνα Khumbu και των κορυφών να προκαλεί δέος.
Η κορυφή Kala Patthar και η επιστροφή
Στις 2.45 τα χαράματα ξεκινά η ανάβαση στην κορυφή Kala Patthar. Με θερμοκρασία -15°C και ξαστεριά, η ομάδα προχωρά αργά αλλά σταθερά. «Όσο βλέπω την κορυφή να πλησιάζει τόσο ο διασκελισμός γίνεται πιο σίγουρος», γράφει ο δημοσιογράφος. Στις 5.644,5 μ. αντικρίζουν τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από το Έβερεστ — μια στιγμή απόλυτης πληρότητας.
Κατά την επιστροφή, η ομάδα συναντά τυχαία τον Έλληνα ορειβάτη Παναγιώτη Κοτρωνάρο, ο οποίος είχε ανέβει στο Έβερεστ το 2004. Εκείνος υπογραμμίζει πως οι σημερινές συνθήκες είναι ασύγκριτα καλύτερες χάρη στην επίπονη δουλειά των Sherpa.
Η αποστολή ολοκληρώνεται με επιτυχία. Πριν εγκαταλείψουν το Εθνικό Πάρκο Sagarmatha, τα μέλη της ομάδας παραδίδουν σακούλες με ανακυκλώσιμα απορρίμματα, συμβάλλοντας στην προστασία του περιβάλλοντος. Το τελευταίο βράδυ στη Λούκλα συνοδεύεται από γλέντι με ελληνικά και νεπαλέζικα τραγούδια — μια γιορτή φιλίας και αλληλοσεβασμού.
«Τα Ιμαλάια δεν είναι μόνο προορισμός. Είναι εμπειρία. Ένα ταξίδι μέσα στη σιωπή, ένα μάθημα ταπεινότητας απέναντι στη φύση και τον πολιτισμό των Sherpa», καταλήγει ο Σπύρος Κουταβάς στο οδοιπορικό του.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
